diatessaronicus

diatessaronicus -a, -um 1. Quart- 2. in einem System aus verbundenen Tetrachorden 3. im Quartabstand stehend — 1. of the fourth 2. within a system periodic at the fourth 3. standing at the interval of a fourth 1 Quart- — of the fourth [s.XI-XII] LmLQuaest. mus. 1, 21 p. 57: Compone item quatuor cordas et producis per quatuor modos quatuor species diatessaronicas. LmLQuaest. mus. 2, 25 p. 92. [s.XIII] LmLMus. man. 39, 23. LmLMus. man. 50, 24: quartam sub finali dyatessaronico saltu corripit. LmLMus. man. 52, 30: tonus ille frequenter saltibus diapenticis utitur vel dyatessaronicis. LmLMus. man. 54, 7: levari in tertiam supra finalem saltu dyatessaronico. LmLMus. man. 59, 2. [s.XV] LmLFr. Gafur. pract. 1, 5: Haec (sc. diatessaron) enim vel singulis diatonici generis intervallis distinctis procedit, vel toniaeo et semiditoniaeo incomposito, vel semiditoniaeo incomposito et toniaeo, vel incomposito diatessaronico (sc. intervallo). LmLFr. Gafur. pract. 2, 2: Consonas vero intensiones, puta diatessaronicas, diapenticas, diapasonicas, diatonicas, semidiatonicas et reliquas harmonicis cantilenis []accommodatas. LmLFr. Gafur. pract. 3, 5. LmLContr. Primo sciendum p. 291: si cantus planus descendit per speciem dyathesaronicam post (ms.: potest) unam vel plures sextas oportet habere decimam maiorem. 2 in einem System aus verbundenen Tetrachorden — within a system periodic at the fourth [s.XII] LmLTheinr. Dov. 3, 15b, 3: Cantuum quoque elevationes et depositiones esse interminas probant repetitiones diapenticorum et diatessaronicorum <et> diapasonicorum cantuum. LmLTheinr. Dov. 3, 20, 6: Quarum (ms.; ed.: Quadrum) progressiones tetrachordorum coniunctiones et disiunctiones tuentur a discordantia, unde etiam diapentici cantus et diatessaronici, qui concordantissime repetiti se a se prioribus diapente vel (ms.; ed.: et) diatessaron in omni sono distare respiciunt, discordantia carent. LmLTheinr. Dov. 3, 21, 3. (cf. LmLSnyder, Theinred p. 110-112). 3 im Quartabstand stehend — standing at the interval of a fourth [s.XIII-XIV] LmLEngelb. Adm. 4, 41, 7: Distinctio minor et secunda, que pocius subdistinctio appellatur, est, que fit in repercussione ad superiores vel ad inferiores ad aliquam vocem vel finali vel eius dyatesseronice aut dyapentice voci consonantem.adv.