Hauptquelle · Lex. musicum Latinum
diaphonus
diaphonus -a , -um (διάφωνος) dissonant, schlecht klingend — dissonant, unpleasant sounding [opp.: symphonus, euphonus] [s.V] LmL Mart. Cap. 9, 947: διάφωνοι autem, id est dissentientes, sunt, qui, cum percussi fuerint, invicem discrepant ( ad loc.: LmL Gloss. Mart. Cap. 947/365, 3-4). [s.XI] LmL Anon. Prag. 196: Nec superfluos iudicemus intercapedines semitoniorum simphonias supradictas efficientium: Nichil enim consonum vel aequisonum, ac per hoc nec symphonum, <si> minus a iam dictis simphoniis in ptongis intercapax intervallorum, sed magis tristemoricum vel tetrastemoricum, ac per hoc diap…