Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
despoticus
* despoticus , -a, -um . ( δεσποτικός ) 1 adi. i. q. imperiosus (servorum), principalis — (über Sklaven) gebietend, herrisch, herrscherlich : Albert. M. pol. 3,2 g p. 220,39 ‘est ... principatus’, supple: quidem ‘ -us despoticus ’ ( p. 1277 a ,33 δεσποτική ), id est dominalis. 3,4 g ‘ -ae despoticae ’ ..., id est dominativae et oppressivae sunt politiae . Iob 1,3 p. 22,4 est notandum, quod cum quatuor virtutibus domus regatur ...; -a despotica sive scientia utendi servis et ancillis ( item 15,28 p. 200,11. sim. summ. theol. I 17,67,1 p. 676 a ,42). summ. theol. II 13,80,3 p. 119 a ,2sqq. -a de…