Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
designativus
designativus , -a, -um . indicativus, significativus — anzeigend, bezeichnend, ausdrückend (usu subst . : l. 53): Bernh. Const. damn. 10 hic ... ‘semper’ non adiectum, nec aliud universitatis -um designativum . Hugo Honaug. hom. 3,21,2 inde vero, quod indifferentiae naturalis et identitatis sunt -a designativa nomina , non recipiunt substantialem dissimilitudinem in rebus, quarum sunt (sc. nomina similitudinis sive unitatis) . Albert. M. div. 2,1 p. 23,7 materialis forma est anima materiae et partis ad formam totius, quae totius esse est -a designativa . summ. theol. I 6,25,1 p. 150,34 tunc ve…