Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
desiderator m.
desiderator , -oris m. 1 consectator, appetitor, amator — einer der nacheifert, erstrebt, liebt : Rup. Tuit. vict. 4,17 p. 138,22 exaudiri dignus fuit David tamquam unus de optimis adiutoribus Dei querentibus gloriam Dei, amatoribus iustitię Dei, -bus desideratoribus boni propositi Dei. Ekkeb. Schon. opusc. 1 p. 245,20 ceteros suos -es desideratores ad mensuram implet (sc. Deus) , te (sc. Mariam) vero supra hominis mensuram implevit. Iordan. Saxo epist. II p. 183,5 fuerunt antecessores nostri emulatores spirituum, despectores sui, contemptores mundi, -es desideratores regni. 2 candidatus — Bew…