derodo

1. derodo, -rosi, -erederodere.(ar)rodere, mordere — an-, ab-, zernagen: 1 proprie: a in univ.: MLWEugen. Vulg. syll. 11,1 cattus dum ructus refluit de sorice grandi, relliquias mensę musca -eratderoserat audax. MLWRup. Mediol. Adalb. 11 ut ... ipse puniret in se, quod commiserat sane mentis, impios pro furtivo pabulo digitos manuum suarum -batderodebat (sc. fur casei). MLWBernold. Wat. chron. 18 p. 171,4 ut, preter quod solito casu naturae mandi poterat, lectorum sternia, vestes ... immisericorditer -rentderoderent sorices et vix ... ab humanis carnibus temperarent. b laniare — zerreißen (alleg.): MLWAlcuin. epist. 19 p. 54,34 ne vinea Domini vulpinis detur dentibus ad -endumderodendum. MLWcarm. 1,672 ne lupus insidians Christi -retderoderet agnos. MLWDecret. Burch. 1,130 si ... discordes fueritis (sc. episcopi) et canino dente vos -erederodere coeperitis eqs. 2 translate i. q. vexare — quälen: MLWRadbert. Arsen. 1,26 p. 56, 27 quantis ... militem tuum (sc. Dei) iniqui lacerabant infamiis, quantisve -bantderodebant calumniis. Weber