depluo

depluo, -ui, -utum, -eredepluere. 1 pluere — herabregnen, -fallen lassen (medial. i. q. decidere — herabfallen: MLWl. 29): a proprie: MLWAmarc. serm. 1,471 cum sulphure flammas -itdepluit a Domino Dominus Sodomam super urbem. 1,542 manna patres vestri ... atque coturnices -tasdeplutas aere denso ederunt. MLWRup. Tuit. trin. 12,7 MLWl. 240 ut prius diceret propheta percussam fuisse petram, ut aquae fluerent, et deinde mandatum esse nubibus desuper et manna illis -tumdeplutum esse, ut ederent (sc. Iudaei).de ira: MLWRup. Tuit. trin. 17,3 MLWl. 118 ubi ... clavibus praedictis, clavibus caeli, linguis suis ad iram -endamdepluendam caeli portas aperuerunt (sc. Iudaei) MLWeqs. b in imag. vel per compar.: MLWAmarc. serm. 1,347 duplicis ... in miserum iuris truculentos -itdepluit luxuries imbres. MLWRup. Tuit. off. 3,6 MLWl. 384 qui (prophetae) ut nubes iustum, scilicet Christum et fidem eius, in terram cordis nostri ... -untdepluunt. 2 rorare, irrigare — betauen, benetzen: MLWAlbert. M. anal. post. 2,3,7 p. 206^b,41 quia -tadepluta (p. 96^a,3 βεβρεγμένης) terra per calorem vaporantem humidam terram, necesse est vaporem fieri; ... facta sic (sc. ex vapore) nube condensata, necesse est -tamdeplutam terram esse.Niederer