Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
demeritum n.
* demeritum , -i n. 1 vitium, peccatum, delictum — Fehler, Sünde, Vergehen : Chart. Basil. A I 167 p. 247,6 (dipl. Heinr. V.) pro deposito ... habeatur abbas , quem pater domus ... pro -is demeritis reprobaverit. Albert. M. nat. bon. 15 p. 8,1 ‘beati, qui persecutionem patiuntur ... propter iustitiam’, ne pateremur ut latrones propter nostra -a demerita . Iob 27,18 quidquid congregavit impius per sollertiam, consumpsit per avaritiae -um demeritum . Catal. Mediol. ( MGScript. VIII p. 108,50) eos (sc. offendentes) cum signo sancte crucis ab excommunicationis vinculo, quo propter -a demerita astr…