demeritorius

^*demeritorius, -a, -um. 1 deficiens, noxius — verdienstlos, schuldhaft, Schuld-: MLWEmo chron. p. 521,9 iustitia assistit libero arbitrio, ex quo procedunt opera meritoria vel -ademeritoria (MLWHugo Ripelin compend. 5,13 p. 162^b,33 opus). MLWAlbert. M. sent. 1,48,2 p. 474^a,46 conformitas, secundum quid est, in volito tantum et haec sola nec -ademeritoria nec meritoria est, quia consistit in sola materia voluntatis. MLWsumm. theol. I 6,26,2,3 p. 269^a,6 secundum ... comparationem ad causam -amdemeritoriam, causam efficientem non habet (sc. inoboedientia), sed deficientem. 2 efficiens, provocans — verschuldend, schuld an: MLWAlbert. M. sent. 2,5,6 p. 122^a,29 si habet (sc. angelus malus) culpam, non est -ademeritoria maioris mali, nisi per accidens. Leithe-Jasper