Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
demereor
demereor , -eri . partic. praes. usu subst. : l. 12. 1 strictius: a merere, contrahere — verdienen, sich zuziehen (in malam partem ) : Chart. Bern. II 597 p. 643,25 (a. 1266) quod eos (filios Burcardi) ... absolvi procurabunt fratres ab excommunicatione, quam -uerant demeruerant ex forefacto, quod contra ipsos fratres perpetraverant. b non merere — nicht verdienen : α in univ.: Greg. IX. registr. 763,1 p. 663,16 licet ... hec (sc. conventio cum inimico) sit culpa, in qua culpa est relaxare vindictam, et facilitas, que facilitatem venie -etur demeretur . Innoc. IV. registr. A 635 p. 452,33 inte…