Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
deliramentum n.
deliramentum (dil-, -ler-) , -i n. 1 strictius i. q. ineptiae, nugae, garritus — Unsinn, dummes Zeug, Geschwätz : a in univ.: Form. Marculfi praef. 22 qui (rhetores) ista (sc. scripta) , si legerint, pro minima et velud dele-a deleramenta ( -a deliramenta var. l. ) ... reputabant. Libri Karol. 3,31 p. 484,30 quia illorum (episcoporum) absurditatis instantia et nugarum continuitas sive etiam dele-orum deleramentorum congeries nullis ... in intercapidinibus requiescunt. Gloss. IV 300,42 St.-S. dile-um dileramentum dununga. Maneg. c. Wolfh. 2 ut per quaedam quasi -a deliramenta a numeris tracta c…