Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
deformiter adv.
adv. deformiter . 1 proprie i. q. taetre, horride, atrociter, foede — häßlich, gräßlich, auf entstellende, grauenhafte Weise : Leg. Wisig. 6,4,5 ad perennem infamiam -r deformiter decalventur. Otfr. ad Liutb. 76 hoc nisi legentes praevideant, rationis dicta -ius deformiterius sonant. Ysengrimus 3,735 tam gravis est tamque inspectu -r deformiter horret, cur ... tibi larva lupina placet? Mirac. Volqu. 15 p. 383,30 cum lignum grave super vires suas levaret, graviter ruptus factus est -r deformiter herniosus. Salimb. chron. p. 141,14 erat Matheus homo gibosus et -r deformiter inclinatus. p. 558,5 …