Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
defector m.
defector , -oris m. 1 qui desciscit, ἀποστάτης — Abtrünniger: Regino chron. a. 871 p. 103,4 Adalgisus ... paratum se ... fuisse ad eius (imperatoris) obsequium profitetur, numquam -bus defectoribus se assensum prebuisse iuramento confirmat. a. 893 p. 141, 11 Odo ... -es defectores persequitur. a. 900 Zuendibolch ... incendiis ac rapinis cuncta devastat arbitratus -es defectores , qui ... ab eo defecerant, inmaniora et peiora faciens ad se revocare posse. 2 depositor — einer der absetzt : Rather. Metr. tit. lugubris relatio Ratherii ... ex exsule praesulis ... facti, infecti, refecti, defecti i…