Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
debite adv.
adv. debite ( -tae debitae : l. 27) . decenter, convenienter — in angemessener, rechter Weise : 1 in univ.: a gener.: Radbert. Matth. 3,470 quia non eius sunt verba sacra , a quo ex ministerio -e debite narrantur, sed Dei. Epist. Col. 4 p. 244,23 ut a vestra ... paternitate ... quaeramus -e debite consultum. Nadda Cyriac. I prol. 1,2 qui reliquę parti promissionis -e debite satisfacere temptat. Hier. Mor. mus. 25 p. 187,31 ut ... ordinate simul et -e debite ... cantetur cantus ecclesiasticus. al. b publ. et iur.: α ex officio, recte — pflichtschuldig, gewissenhaft : Capit. reg. Franc. 36,6 qua…