Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
cursorie adv.
adv. * cursorie . 1 cursim, raptim — flüchtig, beiläufig : Hugo Trimb. registr. 583 ob minores pueros -e cursorie ponantur (sc. scriptores minores). sols. 36 p. 69,3 (carm.) quedam hic -e cursorie miracula signantur, quamvis hec verbosius in illo (libro) discribantur . 2 t. t. academicus de lectione speciali in facultate theologica baccalariis iniuncta i. q. ad cursum — als Kurs, ‘ kursorisch ’ (de re v. O. Weijers, Terminologie des universités au XIII e siècle. 1987. p. 329sqq.): Salimb. chron. p. 94, 35 magnus clericus fuit et totam bibliam -e cursorie Parisius legit Bartholomaeus Anglicus. …