Eintrag · Lex. musicum Latinum
cursim
cursim adv. rasch — quickly [opp.: tractim, morose] [s.IX] LmLAurelian. 10, 34: Quarta (sc. differentia) est, cuius versiculi finis ad instar puncti in altum erigitur cursimque profertur (cf. LmLPonte, Aurelianus 3 p. 116, 146). LmLAurelian. 14, 11. LmLAurelian. 14, 12. LmLAurelian. 16, 23: Septima, quae gravitatem vocis nec sursum erigit nec iosum deprimit ... ac tractim finis versiculi profertur ... Octava est, cuius finis cursim deponitur, ut hic: Ant. „Fidelia omnia“. LmLScol. ench. 1, 406: sive tractim seu cursim canatur (inde LmLQuaest. mus. 1, []22 p. 61). LmLComm. br. 74: Quas tamen modulationes, ubi morosiori cantu est opus, ... assumere solemus. Porro ad cursim canendum isdem quidem, sed expeditioribus melodiis utimur, quas nihilominus in hac subiecta notatione significare curavi. [s.XI-XII] LmLAnon. Wolf p. 204: Quemadmodum igitur in syllabis aliae producuntur, aliae corripiuntur, ita et in melodiis aliae cursim, aliae morose, aliae perfecte sursum, aliae retractim ... promendae sunt (sim. LmLCompil. Lips. p. 132). [s.XV] LmLGeorg. Ans. 3, 291: suave fit in fine cantilene breviare notarum tempora et celeriter et cursim finales proferre voces, quasi epilogatio fiat cantus.