Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
cunabula n.
cunabula , -orum n. script. con-: l. 46.48. al. -acub-: Gloss. II 495,40 St.-S. -bil-: l. 45. adde: Gloss. II 13,7 St.-S. form. : gen. -arum: l. 50. sing. : l. 41.43.64. al. metr. cŭn-: Carm. de Nyn. 103. Hymn. Hraban. 7,2,2. 1 gener.: a proprie: α strictius i. q. cunae — Wiege : Vita Pard. 20 (MGMer. VII p. 38,2) postea genitor ... berciolum, quod ... filosophi -um cunabulum vocant, in domo sua ... appendit. Albert . M. animal. quaest. 9,24/28 p. 212,67 quare in prima aetate pueri multum dormiunt ... et maxime mediante -o cunabulo et cantilenis ad somnum excitantur. Chart. civ. Erf. 300 que (…