Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
cumblium n.
* cumblium , -i n. ( francog. vet. comble; v. Tobler-Lommatzsch, Altfrz. Wb. II. p. 587sq.; cf. cumulus) culmen, summitas — Gipfel, Spitze ( locut. in fundo et -o cumblio sim. i. q. totaliter et integraliter — völlig, ganz und gar ; cf. francog. de fond en comble): Gisleb. Mont. chron. 242 p. 319,10 ut ipsius nemoris proventus omnes tam in fundo quam in -o cumblio in vestes dominarum convertantur. 247 ut ipsa ecclesia ... ad voluntatem suam et de nemore tam in fundo quam in -o cumblio agat. Chart. Lamb. Leod. 360 prefatam villam esse allodium ecclesie ... et ad ipsam pertinere in fundo et -io …