Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
cumba f.
1. * cumba (comba, ? comma) , -ae f. (orig. gall. ; cf. Wartburg , Frz. etym. Wb. II. p. 1524sqq.) 1 convallis, saltus — Tal(kessel), (Berg-)Schlucht : a in univ.: Mirac. Donat. ( MGScript. XIV p. 178,1; a. 1091/92) mons ... a septentrione et meridie residentibus -is cumbis (tumbis 1 ) in altitudinem cumulatur. b in nom. propr.: Trad. Altaerip. 19 (a. 1138) Wilelmus ... dedit ... fratribus ... perpetuo possidenda Combas ( C-as Cumbas var. l. ) et cresimentum circumquaque in campis. Chart. Altaerip. 5 p. 345,26 grangiam de C-is Cumbis cum appenditiis suis. al. (v. ind. ). Chart. Laus. 287 usque…