Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
creditus
creditus , -a, -um . fide dignus — vertrauenswürdig, zuverlässig : 1 in univ.: Vita Audoini 2 (MGMer. V p. 555,10) inter ceteros satellites rege (a rege, regi var. l. ) valde -us creditus . Vita Elig. 2,39 adhibitis secum praedictus Sparvus (sc. abbas) duobus -is creditis fratribus. 2,77 multos ... misit solidos per -am creditam personam rex. Capit. reg. Franc. 32,5 hominem bene -um creditum causas nostras providendi dirigat iudex. 2 idoneus — befugt : Chart. Tirol. notar. I 701 a (a. 1237) per manum -i crediti notarii ( sim. 768 b p. 390, 15). 3 tutus — sicher : Mirac. Bav. 3,48 ( ASBoll.) cu…