Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
creditum n.
creditum , -i n. mutuum — Darlehen, Kredit : Chart. Tirol. 745 p. 176,6 (a. 1219) convenerunt, quod de illis -is creditis vel debitis , que de cetero fient, non possit aliquis homo pignorari ..., nisi sit debitor vel fideiussor. Chart. Tirol. notar. II 461 quicquid ipse ... acceperit de eo in -o credito . al. in imag. ( cf. p. 1998, 17sqq.): Liber diurn. 91 -a credita miserante Deo suscepimus, ut optima dispensatione eius potentiae restitui non dubitentur. Dipl. Constantiae 10 laudabiliter ... a nobis itur in -um creditum et tunc incunctanter Deo feneramur, cum Dei ecclesias ... benignitate pr…