Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
creditarius
creditarius (-det-) , -a, -um . fidelis, fide dignus — vertraut, getreu : Chron. Fred. 2,57 p. 78,5 Idacius patricius et uxor Eugenia cum sine liberis essent, habentes in ministerio -etarius credetarius (creditorios, crediturios, credituros var. l. ) sibi puerum nomine Theudorum et puella nomine Liliam. 3,11 p. 96,19 misit Wiomadus puerum -um creditarium sibi cum mediam partem aureae. subst. masc. de famulo speciali et intimo: Vita Ludow. Pii 23 per universas regni sui partes fideles ac -os creditarios a latere suo misit. Chronogr. Corb. p. 86,25 Wolfhardus ... sacerdos, abbatisse Reithe iam i…