Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
credibilis
credibilis , -e . facilis creditu, fide dignus, probabilis — glaublich, glaubhaft, glaubwürdig : I adi. : A strictius: 1 de rebus: a gener.: α in univ.: Thietm. chron. 6,98 marchio se iuramento admodum -i credibili expurgat. Idung. Pruf. dial. 2, 839 valde amara invectio in apostolicam sedem est ista et vix -is credibilis . al. β locut. impers. -e credibile est: Agius vita Hath. 17 illud sane -e credibile est magni eam aliquid et divini vidisse. Bruno Magd. bell. 11 p. 19,33 nulli, quin esset ... praecepto regis occisus secretarius, -e credibile fuit. al. ellipt. pro assensu: Hrotsv. Dulc. 2,1…