Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
credendarius m.
* credendarius (-der-) , -i m. (credere) 1 gener. i. q. consiliorum particeps — Vertrauter, Ratgeber : Vita Maxim. Trev. I 12 Carolus -um credendarium ( Lup. Ferr. Maxim. 17 [MGMer. III p. 80,13] satellitem) vocans suum dixit ei: ‘ eqs. ’ 2 spec. de consocio credentiae q. d. ( cf. p. 1993,1sqq.) i. q. consiliarius — Ratsherr : Acta imp. Böhmer 898 p. 611,26 (a. 1191) -erii credenderii Cremone. Const. imp. II 453,2 ipse potestas a parte et nomine communis illius civitatis et -i credendarii omnes, qui erant in illa credencia, ... fidelitatem iuraverunt. Chart. Ital. Ficker 314 p. 345,25 dictam p…