correctorius

correctorius, -a, -um. 1 adi.: a admonens, castigans, emendans — mahnend, zurechtweisend, bessernd: MLWAccess. ad auct. p. 50,21 est Horatius ... -uscorrectorius quantum ad suos contemporaneos, introductorius quantum ad posteros (MLWsim. MLWConr. Hirs. dial. 969). MLWHildeg. epist. 29,29 p. 434,7 (ed. Pitra) licet ... vel servus vel asinus ... dulciter nutriendi non sunt, tamen cavendum, ne -acorrectoria afflictio illis fiat exitus. MLWLudolf. summ. 2,4 p. 368,28sqq. conclusionum alia deprecatoria, alia minatoria, ... alia -acorrectoria ...; -acorrectoria est, quando aliquem corrigere volumus vel revocare a malo. b rescissorius, revocatorius — aufhebend, widerrufend: MLWSimon Sith. gest. 3,6 lis utrimque conseritur, antiquiora et -acorrectoria mediis opponuntur privilegia; ... post illorum nostra sucesserunt -acorrectoria, quae MLWeqs. 2 subst. fem.: de munere i. q. correctura (apostolica) — (päpstliche) Korrektur (de re v. p. 1918,71): MLWOrd. canc. pap. 3,7,14 quod corrector non debet habere aliud officium quam officium -ecorrectorie (correctoris MLWvar. l.) nec debet esse scriptor vel abbreviator. Vitali