coronalis

coronalis, -e. 1 adi.: ad modum coronae formatus — kranz-, kronenförmig: a gener.: MLWAlbert. M. animal. 2,75 quaedam genera avium habent in capitibus suis additamenta -iacoronalia (p. 504^b,9 λόφον), quasi sint galeata. b anat. de sutura vel osse frontis (de re v. J. Hyrtl, Onomatologia anatomica. 1880. MLWnr. 351): MLWAlbert. M. animal. 1,187 primum os ..., quod incipit super frontem et porrigitur usque ad primam suturam capitis, vocatur ... os -ecoronale. 3,72 una sutura ante per transversum -iscoronalis facta. MLWal. MLWWilh. Salic. chirurg. 4,1 p. 16,19 primum ... os capitis est frons sive os frontis et appellatur -ecoronale. c bot. de umbella plantae: MLWAlbert. M. veget. 6,318 flos ... eius (carvi) est albus -iscoronalis, ... sicut esset compositus ex capitibus clavorum. MLWibid. MLWal. d astron. de area (stellarum): MLWAlbert. M. meteor. 3,4,3 p. 669^a,25 calor vaporis adiutus calore luminis ... potest complere operationem -emcoronalem in vapore elevato. 2 subst. neutr.: -ecoronale capitis MLWi. q. os frontale — Stirnbein: MLWAlbert. M. animal. 1,111 pars superior capitis, quae vocatur -ecoronale capitis, in qua est origo capillorum, vocata est ... olla capitis.