Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
corniger
corniger , -era, -erum . 1 proprie i. q. cornutus, cornua ferens — horn-, geweihtragend, gehörnt : a de animalibus: Theodulf. carm. 10,12 quid iuvat ... -o cornigero ... lituus si strepat arte bovi? Carm. de Karolo et Leone 152 solet Karolus ... sternere -am cornigeram ... turbam. Ermold. Ludow. 2,591 -is cornigeris quondam sedes gratissima cervis. Sedul. Scot. carm. II 41,138 -o cornigero capiti. Eupolemius 1,487 -o cornigero ... muscho. saepius. usu subst. : Sedul . Scot. carm. II 41,8 contra -os cornigeros bella superba gerant multones . Ecbasis capt. 324 -r corniger armenti perlustrat ovil…