Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
convivator m.
convivator , -oris m. 1 instructor convivii, qui convivium parat praebetque — Gastgeber, einer der ein Gastmahl ausrichtet : Transl. Dion. Ratisb. 29 p. 367 a ,37 ingreditur blande vinum, in novissimo mordens assimilabit colubrum, adstat -r convivator infaustus ( cf. Vulg. prov. 23,31sq.). 2 conviva, qui convivio interest — Tischgenosse, einer der am Gastmahl teilnimmt : Vita Bard. 17 p. 335,44 inter caelestes -es convivatores epulatus ... sedebat. Rup. Tuit. trin. 6,19 l. 746 quia -r convivator iste verus Isaac, id est verus risus et vera laetitia est ( cf. Vulg. gen. 21,8). 3 ganeo, comedo —…