contrapunctus falsus

contrapunctus falsus Bezeichnung für eine in der Mailänder Liturgie beheimatete Art von Mehrstimmigkeit, die durch den Gebrauch bestimmter Dissonanzen gekennzeichnet ist — term that designates a kind of polyphony distinguished by the use of particular dissonances, which is native to the Ambrosian liturgy [s.XV] LmLFr. Gafur. pract. 3, 14: De falso contrapuncto. ... Falsum contrapunctum dicimus, quum duo invicem cantores procedunt per dissonas coniunctorum sonorum extremitates, ut sunt secunda maior et minor, quarta item maior et minor, atque septima et nona eiusmodi, quae ab omni penitus suavis harmoniae ratione et natura disiunctae sunt. Hoc enim utuntur Ambrosiani nostri in vigiliis solemnibus martirum et in nonnullis missae mortuorum canticis asserentes a divo Ambrosio institutum lugubrem quidem cantum ... a nonnullis potius introductum falsum huiusmodi contrapunctum existimari licet, quos ignoratae musicae livor oppressit. ... Processus itaque falsi contrapuncti, quem Ambrosiani ipsi sequentem vocant, est huiusmodi: Solus quidem cantor acutiore voce pronuntiat notulas cantus plani: duo vero aut tres succinunt unico sono notulas ipsas cantus subsequentes in secundam et quartam vicisim certo ordine.