Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
consummativus
* consummativus , -a, -um . 1 consummans, perfectionis efficiens — vollendend, die Vollendung bewirkend (usu subst. in def. : Albert. M. eccl. hier. 4,3 p. 641 b ,25sqq. -um consummativum dicitur dupliciter, vel quod largitur rei propriam perfectionem, et sic non est -um consummativum chrisma baptismi; dicitur etiam -um consummativum communiter , quod consistit in quodam cumulo et aggregatione bonorum, et sic, quod addit aliquam perfectionem super alterum , est -um consummativum eius, et sic chrisma est -um consummativum baptismi, cum eqs. ): a strictius: α gener.: Gerhoh. psalm. 32,22 p. 147,…