Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
consummatim adv.
adv. consummate, consummatim. 1 compendiose, cursim — zusammenfassend, in groben Zügen: MLWAlbert. Stad. chron. MLWa. 769 hiis -mconsummate, consummatim (summatim 2) de rege Karolo explanatis iterum ad propositum redeamus. 2 perfecte, absolute — vollkommen, völlig: MLWHugo Honaug. hom. 2,77,9sq. non erunt -econsummate unum, quoniam aliquid est pater, quod non filius, et aliquid filius, quod non pater ...; in Patre autem aeterno et eius coaeterno filio talis est unitas, quod consumata, quod perfecta 〈unitate MLWci.〉 Deus est Pater, Deus est et Filius. Antony