Eintrag · Mittellateinisches Wb.
consueto adv.
adv. consuete, *consueto. solito more, ex consuetudine — gewohnheitsmäßig, der Gewohnheit entsprechend: 1 strictius: MLWAnnal. Xant. MLWa. 849 gentilitas ... -oconsuete, consueto ... christianitatem nocuit. Form. Sangall. II 32 ut omnes ... clerici ... alimentis ... -econsuete uterentur. MLWHrotsv. Agn. 138 comperit ... Agnen esse suum sponsum -oconsuete, consueto dicere Christum. MLWChron. Reinh. MLWa. 1189 p. 543,41 imperator -sweteconswete progrediens in fortitudine virtutis. MLWal. 2 latius MLWi. q. vulgo, communiter — (für) gewöhnlich, im allgemeinen: MLWBeda temp. rat. 36,10 qui (lunaris annus secundus) -econsuete mensis appellatur. MLWHucbald. harm. inst. p. 107a,13 ut fit ... in eo, quod -econsuete organizationem vocant (MLWsim. MLWBerno ton. prol. 3 p. 65a,2). MLWMetell. buc. 7,27 multus -econsuete plaustro fit sermo cadente. MLWal. v. et vol. I. p. 652,6. vergit in sensum q. e. decenter, apte — gebührend, in angemessener Weise: MLWCod. Karol. 76 p. 607,23 redemptorem mundi -econsuete referuimus grates. MLWEpist. var. II MLWsuppl. I p. 615,27 sensus ... ad sua ministeria implens -iusconsuetius anima dicitur. Dinter