conspicor

conspicor, -atus sum, -areconspicari. sensu MLWpass.: MLWl. 36. 1 proprie: a spectare — schauen: MLWGerh. August. Udalr. 1,1 MLWl. 153 ille (Rampertus) ... coepit oculis pavens in eum (Uodalricum) -ariconspicari. accedente notione quaerendi: MLWWalth. Spir. Christoph. I 8 mulier reiectis in eum (virum) ... vultibus, quisnam esset, -aturconspicatur. MLWConsuet. Trev. 2 abbas ... -ansconspicans, quis accepta velit dormitum ire licentia. b aspicere, intueri — anschauen, betrachten: MLWEinh. (?) Marc. et Petr. II 55,1 quos (martyres) ut torvis coram stantes -aturconspicatur vultibus iudex. c videre, cernere, oculis percipere — sehen, erblicken: MLWIonas Bob. Columb. 2,15 p. 266,1 -tamconspicatam (-taconspicata MLWvar. l.) eam (matrem) puella ovans gratulatur. MLWAldh. virg. I 32 p. 273,3 -aturconspicatur Alexander ... puerorum catervas ... sacerdotalem Athanasio contulisse reverentiam. MLWGonzo Geng. 18 acum unam in terra -taconspicata iacere, ‘cur’, inquit puella, ‘... acus ista perditur, quae a me hic iacere conspicitur?’ in visione: MLWThietm. chron. 2,16 clericus civitatem magnam et pulchra eius -aturconspicatur aedificia. 2 translate: a putare, censere — erachten, halten (für): MLWGodesc. Saxo theol. 19 p. 266,4 ne non intellegatur, quae nimis necessaria -orconspicor. b suspicari — vermeinen: MLWAgius vita Hath. 13 omnes fere, quae ex sororibus suis iuvenili aetate florebant, se vidisse -taconspicata est. Dinter