Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
consecrans subst. m.
subst. 1. consecrans , -antis m. 1 qui consecrationem tribuit — Spender einer Weihe : Chart. Hamb. 9 p. 16,2 (epist. papae a. 834) donec -ium consecrantium numerus ex gentibus augeatur. Rimb. Anscar. 14 p. 36,20 quem (Gauzbertum) ipsi -es consecrantes ... Symonem vocaverunt. Albert. M. euch. 6,4,2,15 p. 429 a ,3 in ordinatione et consecratione episcopi plures sunt cum uno episcopo -es consecrantes . Fund. Walds. 8 ( MGScript. XV p. 1092,23) qui (pontifex) aspersorium manu gestans habuit se ad modum atrium -is consecrantis . 2 qui sacramentum (eucharistiae) conficit — einer der die Konsekration…