connoto

^*connoto, -atum, -areconnotare. simul notare, consignificare — zugleich bedeuten, mitbezeichnen: MLWAlbert. M. sent. 1,3,4 p. 95^b,14 attributa duplicem habent comparationem, scilicet ad substantiam causae, in qua sunt, et ad effectus, quos -antconnotant (1,14,5 p. 395^b,7 datio ... principaliter effectum -atconnotat. MLWsumm. theol. I 18,70,2 p. 733^a,11 alius effectus est -tusconnotatus, cum dicitur: Deus est in omni loco, et cum dicitur: Deus est in omni re. MLWal.). MLWcael. hier. 1,1 p. 10^b,25 nomen Patris ..., quod signat essentiam, -atconnotat personam. MLWpraedicam. 4,8 p. 239^a,10 caput et manus -antconnotant id, quod dicitur ad aliquid; principali autem significatione dicunt substantiam. MLWsumm. theol. I 13,52 p. 537^a,6 talia nomina (sc. Dominus, creator) essentialia sunt et significant divinam essentiam et -antconnotant ... habitudinem superpositionis. MLWibid. MLWal.