Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
concredo
concredo , -didi, -ditum , -ere concredere . form. stirp. perf. -cred(i): p. 1208,13.22. 1 gener.: a commendare, committere — anvertrauen : Walahfr. carm. 21,5,2 Thebaeae legio beata gentis his -ta concredita lege militari. Meginh. Fuld. (?) Ferr. prol. domno Adelgero cum grege sibi credito ( -to concredito B ) Megenhartus. in imag.: Carm. de Karolo et Leone 2 incertis classem -ere concredere ventis. b credere — glauben : Epist. var. II 20,6 in tempore vicino post consummationem eorum (martyrum) easdem (epistolas) fuisse compositas sine dubitatione -imus concredimus . 2 iur. et publ. se, sibi …