Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
completivus
completivus (conp-) , -a, -um . 1 adi. : a explens — erfüllend : Gerhoh. Antichr. 2,1 p. 188,3 agnus verus typici illius -us completivus . b perfectionis efficiens, finem adducens — vollendend , zur Vollendung führend, abschließend : α gener.: v. p. 1079,31. β philos. et natur.: Albert. M. meteor. 4,1,14 p. 727 b ,2 per aliquod extrinsecum simul cum calore naturali -um completivum ( cf. p. 379 b , 23 συνεπιτελεσθῆ) digestionis. 4,2,16 p. 768 b , 35 nunquam frigus potest esse -um completivum alicuius esse et generationis per coagulationem ( veget. 4,6 ipse [ ignis ] est effectivus omnium et -us…