Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
communicativus
communicativus , -a, -um . qui participem facit, communicans — anteilgebend, mitteilend : 1 in univ.: David compos. 3,18,1 p. 198,9 benignitas facit ... -um communicativum sui et suorum ( Albert. M. euch. 1,2,2 p. 195 b ,16 nihil tam longe ... -um communicativum s. sicut bonitas. al. [ cf. PG 3,721 A αὐτοῦ μεθέξει ]). Albert. M. bon. 21 p. 12,31 bonum ... est diffusivum et -um communicativum esse sicut sol luminis. 573 p. 305,11 iustitia, quae dicitur restitutiva vel -a communicativa sive directiva eqs. eth. 4,1,2 p. 276 b ,2sqq. amor -us communicativus et transitivus esse vult ...; datio ... …