Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
commiscibilis
commiscibilis , -e . 1 adi.: (se) commiscendi facultatem habens, ad commixtionem habilis — (ver)mischbar, der (Ver-)Mischung fähig : a strictius: Albert. M. cael. 3,2,8 p. 241,92 (ed. P. Hoßfeld. 1971) si haberet et retineret figuram, haberet elementum formam substantialem manentem et nullo modo -em commiscibilem . animal. 20,2 humidum -e commiscibile est ( summ. theol. I 17,68,2 p. 699 a ,42 sphaeram Mercurii movere h. -e commiscibile ad commixtionem et complexionem). 20,6 terreum elementum -e commiscibile non esset, nisi subtile esset. ibid. al. v. et p. 977,61. b latius i. q. conserendus — …