Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
comminister
comminister (conm-) , -tri m. (con)servus, consocius — (Mit-)Diener, Genosse : 1 in bonam vel neutram partem de ministris Dei, ecclesiae: a strictius de episcopis, presbyteris , clericis in ministerio sacro vel officio ecclesiastico cooperantibus : α in univ.: Epist. Bonif. 12 p. 17,11 (epist. papae) ut ad dispensationem verbi divini ... te con-o conministro utamur. Hraban. epist. 25 p. 437,3 quisquis in maiore dignitate ... se positum agnoscat, conmilitones ac con-os conministros (ministros V ) omni honore dignos arbitretur. Nicol. I. epist. 92 p. 534,7 contra eundem fratrem et -um comministr…