Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
comminiscor
comminiscor , -mentus sum, -i . 1 spectat ad cogitationem: a excogitare, fingere — sich ausdenken, ersinnen, aushecken ( cf. Gloss. IV 327,25 St.-S. -or comminiscor erdenku): Aldh. virg. I 32 p. 273,22 aliud argumenti genus molientes -untur comminiscuntur , ut eqs. Maneg. ad Gebeh. praef. p. 311,28 literis quicquam -i comminiscori . b cogitare, deliberare — bedenken, überlegen : Vita Gang. I 4 (MGMer. VII p. 160,8; s. IX. ex. /X. in. ) coepit ... intra se -i comminiscori utrumque (sc. fontem et pretium) sibi cedere. 9 p. 163,15 coeperunt -i comminiscori , ut quo modo ei necem inferrent. c coni…