Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
commenticius
commenticius (conm-, -itius, -mentius) , -a, -um . 1 adi. : a excogitatus — ersonnen : Epist. Mog. 21 p. 355,12 (a. 1007) non -os commenticios (ed., commentarios cod. ) digessi syllogismos. Albert. M. sent. 1,43 D praef. p. 383 a ,28 dicuntur causae -tiae commentitiae , quia ex mente fictae sunt. ibid. iterum. facticius — künstlich : Epist. var. II 20,13 p. 334,1 extremae dementiae est, qui in medio ... die -um commenticium ( con- conmenticium P ) lumen requirit. b falsus — falsch : Dipl. Otton. III . 389 p. 820,20 spretis ... -is commenticiis preceptis . Epist. Meginh. 42 p. 246,33 que (crimi…