Eintrag · Mittellateinisches Wb.
commenticius
commenticius (conm-, -itius, -mentius), -a, -um. 1 adi.: a excogitatus — ersonnen: MLWEpist. Mog. 21 p. 355,12 (a. 1007) non -oscommenticios (ed., commentarios MLWcod.) digessi syllogismos. MLWAlbert. M. sent. 1,43D praef. p. 383a,28 dicuntur causae -tiaecommentitiae, quia ex mente fictae sunt. ibid. iterum. facticius — künstlich: MLWEpist. var. II 20,13 p. 334,1 extremae dementiae est, qui in medio ... die -umcommenticium (con-conmenticium P) lumen requirit. b falsus — falsch: MLWDipl. Otton. III. 389 p. 820,20 spretis ... -iscommenticiis preceptis. MLWEpist. Meginh. 42 p. 246,33 que (crimina) ipsi ei -iscommenticiis (-mentiiscommentiis U 2) accusationibus imposuerant. 2 subst. neutr.: excogitatum, mendacium — Ersonnenes, Lüge (cf. MLWGloss. III 232,18 St.-S. -mentiumcommentium schof): MLWAldh. epist. 3 p. 479,7 refutatis philosophorum -iscommenticiis. MLWGerb. epist. 212 (ed. F. Weigle. 1966) ad multa eorum (Gallorum) -tiacommentitia stuporis plena ... mutati estis. Pape