Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
commensalis m. f.
* commensalis (conm-, come-) , -is m. vel f. (l. 31) qui (quae) simul cenat, conviva — Tischgenosse, -genossin : 1 strictius: Wilh. Andr. chron. 168 p. 742,51 archidiaconum ... tam in cena ... quam in prandio ... hospitem vidimus et -em commensalem . Hugo Trimb. sols. 7 p. 36,12 filiam ... in mensa sibi (sc. iuveni) tribuit con-em conmensalem . Albert. M. pol. 2,2 i p. 113 a ,38 qui convivae sunt et -es commensales in conviviis. al. sensu spirit. : Albert . M. euch. 1,3,1 p. 203 a ,24 ut ego, dicit Christus, sim et -is commensalis et cibus. Carm. de Iuda 3,175 (ed. P. Lehmann, Erforsch. d. Mit…