Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
commanipularis m.
commanipularis (conm-) , -is m. 1 in bonam partem i. q. commilito, armorum socius, assecula — Kampf-, Kriegsgefährte , Mitstreiter, Gefolgsmann ( cf. Gloss. III 183,32 St.-S. commilito vel -is commanipularis hergesello. al. ): a proprie: Chron. Merseb. praef. p. 165,10 rex omnesque regis -es commanipulares . Annalista Saxo a. 1138 p. 776,5 conventus inpeditus est ab ... marchioni et suis con-bus conmanipularibus . b in imag.: Alcuin. epist. 139 p. 221,12 simus semper in castris Christi -es commanipulares . Vita Deic. prol. p. 675,32 numquid ... commemorem ... Dionisium eiusque -es commanipular…