Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
commanens adi.
adi. commanens , -entis . 1 de hominibus i. q. (communiter) habitans, incolens — (gemeinsam) wohnhaft, ansässig : a in univ.: Mirac. Genes. Hier. 7 colonum ... in monte -em commanentem habuit dominus. Froth. epist. 32 p. 298,13 presbiteros in illis locis cum-es cummanentes . Cand. Fuld. Eigil. I 21 fratribus infra monasterium -bus commanentibus . al. b in chartis (plerumque de mancipiis, colonis sim.; cf. Schwerin-Thieme, Grundzüge der dt. Rechtsgesch. 4 1950. p. 90): Dipl. Merov. I 25 in mancipiis ibidem -bus commanentibus . Form. Arvern. 1 a ego ... et coiuves mea ... con-s conmanens orbe Ar…