Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
collocatus
collocatus , -a, -um . 1 adi. : a situs — liegend, befindlich : Dipl. Zwent. 14 in monasterio sancti Maximini penes urbem Trevirorum -o collocato . Dipl. Otton. III . 237 p. 654,24 cum omnibus ... abbatie pertinentiis ... in ... aliquibus locis tocius nostri imperii con-is conlocatis . Chart. Babenb. 165 p. 216,25 vineam ... in monte ... -am collocatam . b cohaerens, contiguus, vicinus — nebeneinander liegend, angrenzend, benachbart : Chart. march. Misn. II 216 p. 148,27 (s. XII.) in villa Cornere vii mansi -i collocati devastatus (sic?). Chart. episc. Halb. 691 l. 12 promisit conventui mansum…