coessentialis

coessentialis (coae-), -e. ὁμοούσιος, qui eiusdem essentiae est, coaequalis — wesenseins, wesensgleich (cf. MLWLThK. ²V. 1960. p. 467): 1 theol.: MLWLibri Karol. 4,1 p. 174,26 qui vere eius (Dei) filius -iscoessentialis est, non adoptivus. 4,13 p. 193,32 in tribus coaequalibus, coae-buscoaessentialis, coaeternis personis. MLWRegino syn. caus. 1,455 p. 204,17 totam ... in trinitate deitatem -emcoessentialem et substantialem et coaeternalem et coomnipotentem praedicans ([Mansi III. p. 949^E]. cf. MLWOrd. coron. imp. 14,14 p. 39,10). MLWOtloh. quaest. 36 p. 108^A quibus (sc. Deo patri eiusque filio) -iscoessentialis (coaeternalis MLWvar. l.) et consubstantialis est unitas. MLWBernh. Const. can. 36 p. 505,39 Arriani ... negantes -emcoessentialem (sc. Dei filium) ... non commode fatentur similem. MLWGerhoh. glor. 9,5 p. 1103^D negavit Nestorius posse Virginem vere dici genitricem Dei sibi non -iscoessentialis filii MLWeqs. MLWal. 2 philos.: MLWAlbert. M. phys. 8,1,1 p. 523^a,9 causa et causatum non sunt -iacoessentialia (cf. p. 523^b,10). MLWmetaph. 7,1,8 p. 329,58 (ed. B. Geyer. 1964) esse accidentis constituentia non sunt -iacoessentialia sibi. MLWsumm. theol. I 7,30,1 p. 307^b,47 formae formatae ex ipso (intellectu) et sibi coaequaevae et -escoessentiales. MLWal.