clavis propria

clavis propria (propriata) 1. Tonstufe in der untransponierten Lage einer Kirchentonart 2. Bezeichnung für eine Tonstufe, die nur in einer Kirchentonart (bzw. nur in der authentischen oder plagalen Form einer Kirchentonart) verwendet wird — 1. note in the untransposed position of a mode 2. term that designates a note appropriate to a given mode (or to a given authentic []or plagal form of a mode) 1 Tonstufe in der untransponierten Lage einer Kirchentonart — note in the untransposed position of a mode [s.XIII-XIV] LmLPs.-Mur. summa 1525: toni dicti claves habent proprias iniciales, que dicte sunt, quando proprie terminantur. LmLPs.-Mur. summa 1633: Cum tamen quatuor sint claves proprie tonorum, scilicet ⋅D⋅E⋅F⋅G⋅, proprie dico, quia necessitate urgente protus, deuterus et tritus, ut dictum est, collaterales habent sibi claves vicarias per diapente. LmLPs.-Mur. summa 2591. LmLIac. Leod. inton. 11, 14: verus erat noster sermo de tonis in propria clave terminatis; quod si tonus aliquis in sua non propria clave finiatur, alia principia obtinere poterit. LmLIac. Leod. spec.[] 6, 18, 5: utebantur (sc. antiqui) transpositione modorum a propriis clavibus finalibus. (cf. Quaest. mus. 1, 11 p. 22). LmLSumm. Guid. comm. 1, 61: nonnumquam cantus ex aliqua necessitate cursus sui, quem minus convenienter propria clave finali servata potest perficere, clavem affinalem requirit. LmLPs.-Mur. mod. p. 102a: quatuor sunt claves proprie tenoris finales, scilicet ⋅D⋅E⋅F⋅G⋅. [s.XV] LmLLad. Zalk. B 60: Sunt autem 4 claves finales propriae omnium tonorum, in quibus omnis cantus regulariter formatus debet terminari, videlicet ⋅d⋅e⋅f⋅ et ⋅g⋅ finales. LmLFr. Gafur. pract. 1, 14: Hanc tamen primitus antiphonam a divo Ambrosio propriis septimi toni clavibus ductam. 2 Bezeichnung für eine Tonstufe, die nur in einer Kirchentonart (bzw. nur in der authentischen oder plagalen Form einer Kirchentonart) verwendet wird — term that designates a note appropriate to a given mode (or to a given authentic or plagal form of a mode) [syn.: clavis specialis, opp.: clavis communis] [s.XIV] LmLSumm. Guid. 108: ⋅D⋅, prothe, finalis soli tibi propria clavis. (inde LmLGob. Pers. p. 190b). LmLSumm. Guid. comm. 2, 48-78 (sim. LmLHeinr. Eger 5 p. 54-55. inde LmLGob. Pers. p. 190a-b). LmLSumm. Guid. comm. 2, 48: claves aliae sunt propriae, aliae communes. Propriae sunt, quae alicui tono soli tangendae debentur. (inde LmLGob. Pers. p. 190a). LmLSumm. Guid. comm. 4, 42: tantum decem sunt claves, in quibus omnes toni sua habent principia; quaedam autem ex his decem sunt propriae quibusdam tonis quantum ad sua principia; quaedam vero sunt communes. al. LmLHeinr. Eger 5 p. 55: duo extremi autenti proprias habent claves aliis non attingibiles. al. [s.XV] LmLGob. Pers. p. 190a-b. LmLAnon. Carthus. nat. 7, 100: illa clavis, in qua fit distinctio propriarum clavium a communibus ipsius toni et econverso. al. LmLTrad. Holl. II 56 p. 9 (p. 419a): sunt (sc. graves) proprie claves proti plagalis (sim. LmLLad. Zalk. A 52).