Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
characteristicus
* characteristicus (ca-, ka-) , -a, -um . ( χαρακτηριστικός) 1 adi. i. q. insigniens — kennzeichnend : Lamb. Leod. Matth. I 2584 (add. cod. M) Iohannes Damascenus (fid. orthod. 3,6) ait: non differunt ab invicem ypostases trinitatis ... secundum substantiam, sed secundum ka-a karacteristica idiomata, id est determinativas proprietates eqs. ( Albert. M. sacram. 71 p. 50,64 ca-a caracteristica . summ. theol. I 10,43,2,1 p. 456 b ,10. p. 457 a ,26. euch. 3,3,1, 14 p. 316 b ,10). 2 subst. neutr. i. quod insignit — das Kennzeichnende : Albert. M. summ. theol. I 10,43,2,1 p. 456 b ,17 -a characteris…